Eva, eindelijk vrij, maar zo eenzaam…

Ze voelde zich down. Ze snapte zichzelf niet.
Zij was degene die weg wilde uit de sleur van het huwelijk.
Zij was degene die genoeg had van zijn saaie gedrag.
Elke avond onderuitgezakt op de bank, tv aan. Vaak voetbal.
Zij had een hekel aan voetbal, maarja hun zoon hield er ook zo van.
Telefoon in de hand, van een gesprek was al jaren geen sprake.
Hij liet haar voor alles op draaien. Voor het huishouden, boodschappen, koken, afwas, de tuin.
Ook de opvoeding deed ze alleen.
Zij was degen die grenzen stelde voor hun puberzoon, hij hield altijd zijn mond.
Ze was het zo zat. Zo moe van alles altijd alleen doen. Zonder ooit een blijk van waardering.

“Ik wilde alleen nog maar weg!”

En nu had ze het voor elkaar. Een mooie flat en het leven voor haar alleen.
Nooit meer voetbal op tv. Ja, soms. Als haar zoon bij haar was. Maar dat voelde toch anders.
Ze had nooit verwacht dat ze zich zo slecht zou gaan voelen.
Ze voelde zich eenzaam. Nutteloos. Ze miste het gezinsleven.
Het huishouden in haar flat was zo klaar. En dan begonnen de lege uren…
ze kwam tot niets, had nergens zin in.
Ze miste haar oude buurt, waar ze altijd wel een bekende tegen kwam.
Tijdens het boodschappen doen altijd wel een praatje.
In deze wijk kende ze niemand. Alleen de buurvrouw zei haar gedag.

In het begin kwamen er nog mensen langs, om haar nieuwe woning te bewonderen.
Haar mooie meubels die ze via marktplaats en de weggeef hoek bij elkaar had gescharreld.
Ze zat er mooi bij. Veel hulp van vrienden bij het schilderen en opknappen.
Maar nu werd het wel erg stil. Af en toe wat bezoek, maar als zij weer weggingen was ze weer alleen.

“Nu mis ik het zorgen voor anderen… voel me zo nutteloos”

Ze miste het zorgen voor anderen. Dat had haar altijd een nuttig gevoel gegeven.
Al werd haar werk nauwelijks opgemerkt, zelf voelde ze zich ‘nodig’.
In de week dat haar zoon bij haar was, kookte ze voor hem, deed de was.
Verder was hij veel weg. Naar buiten met vrienden, naar de voetbal, naar school. Haar dagen waren leeg.
Veel tijd om te piekeren. Ze had spijt. Ze wilde haar oude leven terug. Beter dan deze lege eenzaamheid…
Dus deed ze wat klusjes voor haar ex-man.
Ze ging bij hem op de koffie en ach, als ze er dan toch was, kon ze ook wel koken.
Hij was attent. Ze hadden leuke gesprekken.
En opeens lagen ze ook samen in bed.
Ze bleef slapen en was steeds vaker tijdens het weekend daar.
Pff dat had ze gemist… De zoon moest er wel aan wennen, maar was er heel blij mee…dacht ze.
Maar toch knaagde er iets… ergens klopte het niet.

Zo kwam ze bij mij. “Voor steun” zei ze.

“En misschien kon ik haar helpen om die warboel van gedachten en gevoelens op een rij te krijgen”.
Ik vroeg haar wat er gebeurde tijdens de eenzame uren thuis.
Dan kwam het verdriet om alles wat niet meer was en de twijfel en het gepieker.
Dat wilde ze niet, dus verzon ze een reden om naar haar ex-man te gaan, naar hun oude huis, waar ze thuis was.
Ik liet haar vertellen en stelde af en toe een vraag.
Telkens als er emoties kwamen poetste ze haar tranen weg en praatte er overheen.
Ik onderbrak haar en vroeg haar te voelen. Dat vond ze moeilijk.
Na verloop van tijd kwam ze er al pratende achter dat ze vluchtte.
Vluchtte voor het gevoel van rouw na de scheiding.
Vluchtte voor al het verdriet, de boosheid, het gevoel van falen.
Langzaam kwam er wat ruimte en tijd voor al die gevoelens.

“Wat zoek ik nog bij die man?”

Ze vroeg zich af of het haar ging om bij deze man te zijn, of dat het ging om niet alleen zijn.
Dat het koken voor hem haar weer nuttig deed voelen.
Eigenlijk wist ze het wel. Er kwam veel verdriet los. En schaamte.
Ze schaamde zich voor zichzelf; had ze hier nou zo voor gestreden?
Nu was ze vrij en maakte ze totaal geen gebruik van haar vrijheid!
Samen gingen we op zoek naar andere manieren waarop ze zich nuttig kon voelen.
Activiteiten om haar lege uren te vullen.
Ze ging naar een open dag van het creatief centrum Crea, om te kijken wat daar voor een cursussen werden gegeven.
Dit had ze nog nooit gedaan!
Ze twijfelde, wist niet wat te kiezen, en ach, ze was helemaal niet creatief, dus deed ze het maar niet…
Het was wennen om de vrijheid aan te gaan en echt stappen te zetten.
Steeds schrok ze terug. Maar de eenzaamheid en de frustratie hierover maakten toch een verlangen wakker.
Ze wilde zo graag iets leuks voor zichzelf!
Tijdens een coach gesprek maakte ze een grote collage: waar droom je van, wat wil je echt?
Ze vond het heerlijk om te doen.
Toen ze naderhand vertelde wat ze had gemaakt en wat de plaatjes betekende kroop ze in haar schulp.
Ach, leuk hoor, maar toch te eng, dat ging ze nooit doen! Alles was zo nieuw!

“Leuk hoor, maar dat durf ik toch helemaal niet? En ik ben ook niet creatief!”

We deden wat oefeningen om haar zelfvertrouwen te vergroten.
We verzonnen uitdagingen die ze aan kon gaan.
Ze besloot een strippenkaart te nemen bij Crea, zodat ze bij de verschillende onderdelen een proefles kon volgen. Tekenen, theater, klei, zingen.
Ze merkte dat ze genoot van het samen bezig zijn met andere mensen.
En telkens als de onzekerheid toesloeg,
of als ze het toch maar nutteloos vond,
praatten we erover en gaf ik haar een steuntje in haar rug.
Zodat ze de volgende drempel weer over kon.
Ze gaf zich op voor een jaar-cursus klei.
Ze had daar ook leuke contacten met de andere cursisten.
En ging naar de vrijwiligerscentrale om te kijken of er daar iets was wat ze kon doen.
Eerst nog te spannend, maar na een paar maanden werd ze vrijwilliger in het bejaardenhuis in de buurt.
Een praatje maken, koffie schenken, wat gezelligheid brengen.
Ze vond het fijn en voelde zich op een nieuwe manier nuttig. Én kreeg waardering.
Ze deed af en toe boodschappen in haar oude buurt, om even te kletsen met oude bekenden.
En nam vaker het initiatief om bij anderen op bezoek te gaan.
Ze ging af en toe bij haar ex op de koffie, om te praten over hun zoon.
Maar ze kookte niet en bleef niet slapen.
Ze wilde zich thuis gaan voelen in haar eigen huis.
En niet meer vluchten.

“Uit mijn kokonnetje”.

Ze is er nog niet, maar zet stappen.
Op haar eigen tempo, en op haar eigen manier.
Af en toe blij met haar nieuwe leven, af en toe eenzaam en verdrietig.
Maar ze voelt zich sterker, vertelt ze.
En heeft het gevoel meer te weten waar ze naar toe gaat.
Meer focus.
En meer lef om op mensen af te stappen.
Kruipt uit haar kokonnetje.
Ze komt niet meer zo vaak, maar wil ook nog niet afsluiten.
Ze heeft me af en toe nog nodig, zegt ze.
Voor dat extra steuntje in de rug en een duwtje over de drempel.

 

Yvonne Floor

Coach – familiemediator