Het verhaal van Marijke

Als Marijke de deur van onze praktijk achter zich dichttrekt, kijk ik haar nog even na.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marijke loopt rechtop en ze lijkt 10 kg lichter dan toen ze een aantal weken geleden hier voor het eerst binnen kwam. Wat een moedige vrouw, wat heeft ze hard gewerkt, maar wat heeft het haar ook veel opgeleverd!
Ze is er nog niet, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat ze het redt.

Ik leer Marijke kennen als zij zich aanmeldt voor een kennismakingsgesprek.
Tegenover me zit een vrouw van 42, ze ziet er verzorgd uit.
Toch zie ik door haar make-up heen duidelijk sporen van vermoeidheid en verdriet.
Marijke is gescheiden, nu zo’n 3 maanden geleden.
Ze is verhuisd, met haar twee dochters van 10 en 8 jaar.
Het is een veel kleiner huis dan waar ze vandaan komt.
Haar financiële situatie is niet zo ruim als tijdens haar huwelijk.
Marc, haar ex-man is in het oude huis blijven wonen.

 

“Ik voel me geamputeerd…”

“Niets van het leven dat ik leidde is overeind gebleven.
Ik ben opeens een ‘alleenstaande moeder’, ik zie mensen naar me kijken op het schoolplein en dan voel ik me zo; een ‘alleenstaande moeder’.
Dit is niet wat ik wil zijn, zo had het niet moeten lopen…
Mijn man, oh sorry éx-man’ moet ik zeggen, zit lekker in ons huis.
Hij is verliefd en doet leuke dingen met zijn vriendin.
Hij bloeit op; draagt mooie kleren en gebruikt opeens een lekker luchtje dat ik niet van hem ken.
Ik ken hem zo wie zo niet meer, hij is een vreemde voor me.
Ik heb mijn leven 12 jaar gedeeld met een man die een totaal ander persoon is dan ik dacht.
Hij lijkt er niet onder te lijden, hij mist me niet.
Ik ben ingewisseld door een mooi, jong exemplaar, strak in het vel…
Ik voel me zo afgedankt, alsof alles waar ik zo mijn best voor heb gedaan in mijn huwelijk totaal niet belangrijk is geweest.”

“Deze man, die altijd aan het werk was en in het weekend vaak met zijn vrienden naar de voetbal ging,
gaat opeens allerlei leuke dingen met de kinderen doen.

 

 

 

Ze komen enthousiast terug met hele verhalen over de dierentuin, de ballenbak van IKEA (wat had hij nodig bij IKEA dat hij daar moest zijn?).

Afgelopen weekend hebben ze zelfs koekjes gebakken…. Koekjes!
Terwijl hij altijd geïrriteerd raakte over de troep in de keuken als de meiden weer eens iets lekkers hadden gemaakt! Waarom kan hij nu opeens wel een leuke vader zijn?
En tijd vrij maken voor die vrouw?
Vroeger was hij altijd te moe of te druk om iets te ondernemen met mij of met de kids.
Het voelt zo onwerkelijk, alsof ik in een soap leef… dit is mijn leven niet!
Ik voel me zo alleen als de kinderen bij hem zijn.
Ergens kan ik het soms ook niet hebben als ze dan weer blij terugkomen…
Dan voelen ze even zo vreemd voor me, alsof er opeens meer afstand is.”

 

Tegenstrijdige emoties

Marijke is intens verdrietig en af en toe laait er een enorme boosheid op.
Als haar ex-man iets doet wat haar raakt, belt ze hem op om haar onvrede te uiten.
Ze vertelt steeds weer dat ze het niet begrijpt, niet eerlijk vindt. Ze kent deze man toch?
Ze konden vroeger toch altijd ook weer redelijk praten als er een aanvaring was geweest?
Maar ze stuit op een stugge stem aan de telefoon die zegt dat ze er niets mee te maken heeft,
dat het zijn leven is, dat hij zijn eigen keuzes maakt.
Dan is ze zo boos, zo gefrustreerd dat ze geen grip meer op hem heeft.
Dat ze niets meer over hem te vertellen heeft.
En vervolgens zou ze hem wel weer willen bellen….

Marijke vertelt, zonder zich in te houden.
Dat lucht op. Al pratend komt ze zelf al tot een aantal inzichten.
“Ik moet hem niet meer bellen, ik kan beter een vriendin bellen en vragen of ik even mag spuien… dat lucht meer op”. “Voor de kinderen is het natuurlijk wel fijn dat hij nu meer vader is voor hen”.

We zetten een aantal doelen op een rij, voor de korte en lange termijn.
Het blijft voor mij altijd bijzonder dat deze doelen per cliënt zo verschillen.
De doelen vertalen we in stappen; wat kan je doen?
Grote stappen hakken we in kleine stukjes, zodat het haalbaar blijft en overzichtelijk.

 

Aan de slag

Marijke begint met een dagboek, waarin ze haar gedachten opschrijft.
Zonder censuur want niemand leest het.
Ze schrijft ook over de relatie met Marc; hoe ze samen waren, wat er allemaal gebeurd is, waar is de klad erin gekomen?
En ook: wat was haar eigen aandeel in het proces van elkaar niet meer kunnen vinden.

 

 

 

Daarnaast gaat ze in de dagen dat ze alleen is, opruimen.
Alle spullen die ze zomaar in de verhuisdozen heeft gegooid, uitzoeken.
Dat maakt veel emoties los, maar dat mag ook.
Ze huilt veel om wat geweest is en niet meer kan zijn.
Ze is boos, gefrustreerd, bang, eenzaam, maar ze gaat erdoorheen.
Ze stopt het niet meer weg.

 

 

Af en toe neemt ze pauze, maakt een afspraak met een vriendin, gaat een eind lopen, of belt haar moeder.
De wijnglazen heeft ze achterin de kast gezet.
Als ze erbij gaat drinken heeft ze geen rem.
De roes waar ze dan in komt levert haar niets op, merkt ze.
Al opruimend kan ze volop rouwen.
Tijdens de momenten dat ze oude zooi naar de kringloop brengt, voelt ze dat het ruimte geeft.
Ze is trots op zichzelf.

 

“Heb je een schrijfopdracht voor me?”

Tijdens een sessie geeft Marijke aan dat ze een beetje uitgeschreven is over ‘vroeger’.
Maar ze vindt schrijven wel erg fijn om te doen.
Ze vraagt aan mij of ik haar schrijfopdrachten wil geven.
Ze gaat lijstjes maken in haar dagboek:


Wie
ben ik eigenlijk?
Wat vond ik leuk voor ik ging trouwen en er kinderen kwamen?
Waar word ik blij van?
Wat is het voordeel van alleen zijn?
Welk leven wil ik gaan leiden,
wat vind ik eigenlijk belangrijk?
Waar wil ik heen en wie kan me daarbij helpen?

Ze pakt een lang vergeten hobby op en wordt lid van een leesclub.
“Zo heb ik een stok achter de deur om die mooie boeken ook écht te gaan lezen. En ik doe meteen nieuwe contacten op”.
In de contacten die we wekelijks hebben, kijken we samen naar haar ontdekkingen over de relatie met Marc.
We rafelen het verder uit, daar waar ze in haar eentje stokt.
Met veel emoties, maar steeds ook weer opgelucht.
We kijken naar haar doelen, en de stapjes.
Wat heeft ze gedaan en hoe is dat gegaan?
Ze is regelmatig tevreden met zichzelf.

Ik luister, spiegel, zet een kritische noot, help structureren, begeleid haar met oefeningen.
Ik laat haar naar zichzelf kijken door een andere bril.

 

Verder in een groep met andere vrouwen?

Na een tijd geeft ze aan dat er wel meer tijd tussen de afspraken mag.
Ze merkt dat ze zich sterker voelt.
Als ik aangeef dat ik erover denk om een groep te starten voor vrouwen na de echtscheiding, glimlacht ze.
“Dat is fijn, het lijkt me heerlijk om lotgenoten te ontmoeten.
Maar we gaan toch niet alleen maar klagen en moeilijke dingen doen he?
Ik wil ook lol maken, ik ga steeds meer de humor zien in dingen!”
Ze wil er nog even over nadenken.
Ze vraagt zich af of ze nog wel met andere vrouwen wil praten over de tijd die is geweest.
Ik vertel dat het ook over het ‘nu’ gaat en over de toekomst.
Dat wil ze wel.
Want die toekomst ziet er nu wat rooskleuriger uit dan een aantal maanden geleden.

 

Yvonne Floor  Coach – familiemediator